पटलानि, कृत्रिमबुद्धिः च स्मृतिः

वयं संवादाय, शिक्षायै, ज्ञानप्राप्तये च उपकरणैः परिवृताः जीवामः। तथापि, अनवरत-अङ्कीय-प्रवाहैः अस्माकम् अवधानम् एतावत् कदापि न आकृष्टं, न विखण्डितं, न च व्याकुलितम् अभवत्।

यस्मिन् लोके पटलानि प्रमुखं स्थानं भजन्ते, यत्र च कृत्रिमबुद्धिः सर्जनं शिक्षणं च पुनर्निर्धारयति, तत्र एकः प्रधानः प्रश्नः समुदेति यत् कथम् अस्माकम् आन्तरिकीं चित्तप्रसन्नताम्, विवेकशक्तिं, च गभीरं मानुष्यं संरक्ष्येत?

बौद्धदर्शनं प्रौद्योगिक्याः पलायनं वा परित्यागं कालानुरोधं विना न उपदिशति। तत् तु अस्मान् प्रज्ञया आह्वयति यत् मौनस्य अवकाशं, दृष्टेः जागरूकतां, सजीव-स्मृतेः च गुणं पुनः प्राप्तुम्। उद्देश्यम् इदम् अस्ति यत् प्रत्येकम् उपकरणाय तस्य उचितं स्थानं प्रज्ञायाः सेवायां लोकहितस्य च कृते पुनर्दत्तं स्यात्, न तु स्वचालित-प्रवृत्तिभिः जगति अस्माकं सम्बन्धं शासितुं देयम्।