श्लोकः १२२ — पुण्यसञ्चयः

पुण्यम्

« न पुण्यम् अवमन्येत, 'इदं माम् न आगमिष्यति' इति वदन् । जलबिन्दुनिपातेन जलकुम्भः पूर्यते; तथैव धीरः पुण्येन पूर्यते, क्रमशः। »

शान्ततया अभ्यस्यत

प्रत्युपकारम् अनपेक्ष्य, करुणायाः वा सेवायाः वा एकं सरलम् कर्म कुरुत। एकस्याः नकारात्मकप्रेरणायाः निग्रहम्, यावत् लघुः सा स्यात्, मूल्ययन्तु। प्रत्येकम् उचितं कर्म स्वस्मिन् पतितं शुद्धजलबिन्दुमिव अनुभवन्तु। भवतः दैनन्दिनलघुव्रतानाम् नियमिततायां दृढाः तिष्ठन्तु। स्वस्मिन् जायमानां शान्तां गम्भीरां च परिवर्तनम् अवलोकयत। पुण्यस्य संचयप्रभावस्य निश्चिततायां विश्राम्यत।