« ถ้ำศักดิ์สิทธิ์ »: ตุนหวงมาเยือนสิงคโปร์

พิพิธภัณฑ์อารยธรรมเอเชียได้จำลองถ้ำโมเกาสี่แห่ง ซึ่งเป็นแหล่งศิลปะถ้ำขนาดใหญ่ของจีนที่ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดย UNESCO และจัดแสดงพระพุทธรูปปางไสยาสน์ขนาด 13 เมตร ซึ่งไม่เคยมีมาก่อนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ นับเป็นวิธีเล่าเรื่องศิลปะพุทธศาสนา 16 ศตวรรษบนเส้นทางสายไหมในระดับที่เข้าถึงผู้เยี่ยมชมได้เป็นอย่างดี

ตุนหวง (จีน) – บนสนามหญ้าของพิพิธภัณฑ์อารยธรรมเอเชีย (ACM) มีโครงสร้างเป่าลมสูงหกเมตรตั้งตระหง่านเทียบเคียงกับต้นไม้บริเวณใกล้เคียง ตัวละครมีรอยยิ้มราวเทพธิดา ผ้าที่ห่มดูเหมือนจะท้าทายแรงโน้มถ่วง และความแวววาวที่ไม่สมจริงเล็กน้อยราวภาพการ์ตูน นี่คืออัปสร (Apsara) — หนึ่งในสิ่งมีชีวิตจากสวรรค์ในคติพุทธศาสนา ซึ่งเป็นทั้งนักเต้นและนักดนตรี ที่ตำราต่างๆ เชื่อมโยงกับดอกไม้และเสียงเพลง เล่ากันว่า ที่ใดที่พวกเธอผ่านไป ที่นั่นนิพพานจะส่งกลิ่นหอมหวน

รูปปั้นเหล่านี้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของตุนหวง เมืองโอเอซิสทางตะวันตกเฉียงเหนือของจีน ซึ่งตั้งอยู่หน้าประตูทะเลทรายโกบี และได้กลายเป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางยอดนิยมที่สุดสำหรับการท่องเที่ยวภายในประเทศจีน

ส่วนหนึ่งของเมืองอันแห้งแล้งแห่งนี้กำลังจัดแสดงอยู่ที่สิงคโปร์ นิทรรศการ « ถ้ำศักดิ์สิทธิ์: ตุนหวง, พุทธศาสนา และเส้นทางสายไหม » ซึ่งจัดขึ้นโดยความร่วมมือกับสถาบันตุนหวง — องค์กรของรัฐบาลจีนที่ดูแลแหล่งโบราณคดีนี้มาตั้งแต่ปี 1944 — ถือเป็นการนำเสนอสมบัติล้ำค่าของตุนหวงที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยจัดมาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ถ้ำขนาดเท่าของจริงสี่แห่ง

หัวใจสำคัญของนิทรรศการคือ ถ้ำสี่แห่งที่จำลองขึ้นตามขนาดจริง ซึ่งผู้เยี่ยมชมสามารถเข้าไปสัมผัสได้จริง ประติมากรรมอันยิ่งใหญ่ ภาพจิตรกรรมฝาผนังตั้งแต่พื้นจรดเพดาน และการคืนสีสันอันสดใส — สิ่งจำลองเหล่านี้ช่วยสร้างประสบการณ์เสมือนอยู่ในวิหารที่แกะสลักจากหินทรายอ่อนของหน้าผา ซึ่งมีทางเดินเพดานต่ำและแสงสลัว นอกจากนี้ ยังมีภาพวาด 22 ชิ้น และวัตถุต้นฉบับ 47 ชิ้น ที่ยืมมาจัดแสดงเป็นพิเศษ นิทรรศการนี้จะจัดแสดงไปจนถึงวันที่ 7 มีนาคม

ถ้ำโมเกา — ห้องกว่าห้าร้อยห้องที่เจาะเข้าไปในหน้าผาของเทือกเขาหมิงซา ห่างจากตัวเมืองไปประมาณ 20 กิโลเมตร — ยังคงไม่เป็นที่รู้จักมากนักนอกประเทศจีน ชื่อของถ้ำมีความหมายคร่าวๆ ว่า « สูงสุด » หรือ « ไม่มีใครเทียบ » ในแวดวงวิชาการ ถ้ำเหล่านี้มีชื่อเสียงมานานแล้วในอีกแง่หนึ่งคือ เป็นที่เก็บรวบรวมผลงานพุทธศิลป์ที่งดงามและสื่อความหมายได้มากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก

การสร้างสรรค์ตลอด 16 ศตวรรษ

สถานที่แห่งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญเลย ก่อตั้งขึ้นประมาณปี ค.ศ. 366 โดยพระภิกษุร่อนเร่ชื่อเยว่ซุน ถ้ำแห่งนี้ถูกแกะสลัก ทาสีใหม่ และขยายใหญ่ขึ้นตลอดเกือบหนึ่งพันปี โดยได้รับการบริจาคจากพ่อค้า ขุนศึก และจักรพรรดิ เนื่องจากตุนหวงไม่ใช่สุดขอบโลก แต่เป็นจุดเก็บค่าผ่านทางของเส้นทางสายไหม เป็นจุดที่กองคาราวานจากซามาร์คันด์และคัชการ์แยกทางกันเพื่ออ้อมทะเลทรายทากลิมากัน ไม่ว่าจะทางเหนือหรือทางใต้ ผู้คนต่างมาสวดภาวนาขอให้การเดินทางประสบความสำเร็จ ก่อนจะเผชิญหน้ากับเนินทรายและหุบเขา

จากตำแหน่งทางยุทธศาสตร์นี้ จึงกำเนิดเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ไม่ได้ตั้งใจขึ้นมา ประกอบด้วยภาพจิตรกรรมฝาผนังประมาณ 45,000 ตารางเมตร ประติมากรรมหลากสีสันกว่า 2,000 ชิ้น และเอกสารต้นฉบับหลายร้อยชิ้นในภาษาจีน ทิเบต โซกดิง อุยกูร์ หรือสันสกฤต « ถ้ำห้องสมุด » ซึ่งถูกปิดผนึกประมาณศตวรรษที่ 11 และถูกค้นพบอีกครั้งในปี 1900 ได้มอบชุดเอกสารที่พลิกโฉมประวัติศาสตร์การแลกเปลี่ยนระหว่างอินเดีย เอเชียกลาง และจีน — ก่อนที่ส่วนใหญ่ของชิ้นส่วนเหล่านี้จะถูกนำไปเก็บในพิพิธภัณฑ์ยุโรป

ความย้อนแย้งของหน้าผา

ถ้ำโมเกาได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดย UNESCO ในปี 1987 ปัจจุบันโมเกาต้องแบกรับภาระที่ผู้สร้างสรรค์ในอดีตไม่เคยคาดคิด นั่นคือ ความสำเร็จของตัวมันเอง ความชื้นจากลมหายใจ แสงสว่าง และการสัญจรไปมาของผู้คนจำนวนมาก ล้วนทำลายเม็ดสีที่มีอายุหลายพันปี ดังนั้น สถาบันตุนหวงจึงกำหนดโควตานักท่องเที่ยว เส้นทางเดินชมที่มีเวลาจำกัด และโครงการแปลงเป็นดิจิทัลขนาดใหญ่ — ซึ่งสิ่งจำลองที่จัดแสดงในสิงคโปร์เป็นผลลัพธ์ส่วนหนึ่งจากโครงการนี้

นี่คือจุดประสงค์ทั้งหมดของการจัดแสดงนี้: คือการได้เห็นถ้ำโดยไม่ทำลายมัน และสำหรับชาวสิงคโปร์ที่รู้จักเส้นทางสายไหมทางทะเลดีกว่าเส้นทางสายไหมทางบก การได้ตระหนักว่านครรัฐแห่งนี้ได้รับอะไรจากเส้นทางระเบียงเศรษฐกิจนี้ และพุทธศาสนาได้หยั่งรากในดินแดนทะเลทรายได้อย่างไร

โดย อลาง เดอลัปปอร์-ดิกา